nl fr en

Benjamin Verdonck

Benjamin Verdonck (1972) leeft en werkt in Antwerpen. Hij is theatermaker, beeldend kunstenaar en auteur, met een eigenzinnige praktijk zowel binnen als buiten het theater. Zijn werk laat zich lezen als een niet-aflatende stroom voorstellingen, installaties, acties, tafeltonelen en vlugschriften met als weerkerende ondertoon: hoe vormgeven aan het uitblijven van het publieke debat over de stilaan onafwendbare veranderingen in ons ecosysteem. Sinds 2006 is hij vast Toneelhuismaker.

Verdoncks theaterwerk geeft vaak een hoofdrol aan ‘de dingen’ - objecten, vormen, vlakken, verzamelingen van ‘trouvailles’ - die hij voor zich laat spreken. Dat is het geval in onder meer wewilllivestorm (2006), DISISIT (2011), notallwhowanderarelost (2014), of in samenwerkingen als Song#2 (met Abke Haring, 2012), WE DON’T SPEAK TO BE UNDERSTOOD (met Pieter Ampe, 2015), Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben (met Willy Thomas, 2017) en het recente AREN (2019).

In de publieke ruimte laat hij van zich horen met opmerkelijke interventies en installaties zoals Bara/ke (2000), Hirondelle / Dooi vogeltje / the Great swallow (een mansgroot zwaluwnest op 32m hoogte tegen een spiegelgebouw in Brussel 2004, Birmingham 2005 en Rotterdam 2008), Vogelenzangpark 17bis (Gent 2012), BOOT (een tien dagen durende voorstelling op een flatgebouw in het Poolse Szczecin, 2012). Ze testen het theatraal vermogen in het vluchtige stadsgebeuren om vervolgens voort te leven als verhalen. Tijdens KALENDER, 365 dagen actie in Antwerpen in 2009, maakt hij de publieke ruimte een jaar lang het centrum van zijn artistieke praktijk. KALENDER krijgt een autonome neerslag in de white cube van het museum (KALENDER/WIT) (2010) en in de zwarte doos van de theaterzaal (KALENDER/ZWART) (2010). Ander beeldend werk is ondertussen te zien in o.a. WIELS, M HKA en S.M.A.K.

In 2010 ontvangt Benjamin Verdonck de Vlaamse Cultuurprijs voor Podiumkunsten 2009. Datzelfde jaar opent zijn State of the Union het Theaterfestival, een opmaat voor Handvest (2012), dat de hele podiumkunstensector oproept om dit kunstwerk samen te realiseren ten voordele van ‘een transitie naar rechtvaardige duurzaamheid’. 

De reeks veelzeggende acties en ingrepen die volgen, draagt sporen van datzelfde motief: De finale (2015), nest (eerder drek en veren, 2015) en de ruil (2015), 1000 bomen en granaten (2015), Het geheime experimentele observatorium voor wereldaangelegenheden (met Maria Lucia Cruz Correia, 2016) en Friedmans potlood (samen met basisschool ’t Speelscholeke in Deurne, 2016), maar ook Nocturama, de nachtwinkelinstallatie die hij in 2016 maakt met Thomas Verstraeten (FC Bergman) en de mobiele installatie Gille leert lezen (2016). Parallel hieraan duikt Verdoncks beeldend werk op in galerijen als o.m. Annie Gentils Gallery, Croxhapox, LLS387, Tim Van Laere Gallery en Galerie Florent Tossin (DE).

In de boekuitgave even i must understand it (2017) brengt Benjamin Verdonck deze cyclus installaties, acties, tafeltonelen, en vlugschriften samen. Uit de boekvoorstelling ontspruit een lezing-performance, Het houten ezeltje (2016). En die krijgt even later het gezelschap van De jeugdherinnering (2017).

Met one more thing (2014) begint Verdonck - in reactie op zijn grootschalige werk in de publieke ruimte - aan een reeks kleinere en mobiele theatervormen, die ontsnappen aan de de gangbare sectorverwachtingen omtrent produceren en programmeren, een oefening in vereenvoudiging, verstilling en terugtrekken. Gille leert lezen (2016) is de tweede in dit rijtje. Gemaakt van eenvoudige materialen en nauwelijks een kwartier lang, zijn ze bedoeld om te spelen waar het uitkomt, op elke plek, op elk moment, liefst met meerdere tegelijk. De avondvullende voorstelling Liedje voor Gigi (2018) is een doorwerking van die zoektocht naar compacte kijkdozen en tafeltonelen. Terwijl Verdonck de blik van de toeschouwer zichtbaar manipuleert, ontwikkelt zich een wondere vertelling over de tijd die verglijdt, de wereld rondom ons, en wat we daarin vermogen. In de zomer van 2018 gaat op Boulevard Festival de nieuwste mobiele installatie Waldeinsamkeit in première, een barokke miniatuur van licht en donker met een bezwerende soundtrack. In de zomer van 2019 bracht Benjamin Circus Very Good voor het eerst op Kunstfest Weimar. 

Wat al het werk van Benjamin Verdonck gemeen heeft, is dat het ontstaat in zijn atelier. Met AREN (januari 2019) trekt hij de lijn van zijn atelier naar de scène ultiem door. Een “ode aan de schoonheid van de kleine en grote dingen om ons heen, aan visionaire ideeën”.

In februari 2020 vindt de première plaats van de tijger eet de zebra en de vogel vliegt verschrikt weg, “een kijkkast van heel de wereld, een ongewoon planetarium van plakband, touwtjes en karton”. Een nieuwe voorzet tot inventarisatie van de werkelijkheid in al haar complexiteit, van “een oneigentijds politiek maker” voor wie “het niet gaat om het proberen an sich maar de plicht om zich uit te spreken, zelfs wanneer we niet helemaal weten hoe”.

In het seizoen 2020-2021 gaat Benjamin Verdonck in reis rond de wereld in 365 dagen een jaar lang op stap in Antwerpen met kleinschalig en wendbaar werk dat op allerlei plekken en gelegenheden zal verschijnen, onaangekondigd, in het kielzog van zijn maker.

Producties van/met ‘Benjamin Verdonck’

Nieuws over ‘Benjamin Verdonck’

Artikel — 7 juni 2020

Dingen

Sinds 1 juni loopt in het MAS de expo Dingen. Guy Rombouts en Benjamin Verdonck herschikken Jaap Kruithof. De Belgische filosoof Jaap Kruithof verzamelde jarenlang radicaal spotgoedkope, afgedankte dingen en bekritiseerde op die manier de wegwerpcultuur. Na zijn dood ontving het MAS zijn collectie van tienduizend alledaagse dingen. De afgelopen maanden ging Benjamin Verdonck samen met collega-kunstenaar Guy Rombouts op zoek naar de waarde van dingen en creëerden ze een nieuwe kunstinstallatie. 

Wie momenteel het MAS binnenkomt, ziet een ‘dingenslinger' in de lucht hangen. Deze slinger leidt naar het MAS Kijkdepot waar de helft van de Kruithof collectie een nieuw leven kreeg. Deze vijfduizend dingen dienen om gedachten en gevoelens rond de waarde van dingen aan te wakkeren. Benjamin Verdonck en Guy Rombouts zijn de eersten die met deze dingen nieuw werk maken. Voor hen spreekt uit de Collectie Kruithof een grote tederheid.

Bezoekers kunnen ook een stukje van de expo en Jaap Kruithof mee naar huis nemen met het boekje BEWAREN. Daarin staat een heruitgave van het gelijknamige essay van Jaap Kruithof, een beeldessay van Benjamin Verdonck en Guy Rombouts en een nawoord van de Franse antropoloog Octave Debary.

Meer info vind je hier

 

De expo kreeg een prachtige viersterrenrecensie in De Standaard.

_

schalen pot pourri, flessen beplakt met sigarenbandjes, 
stillevens uit macaroni, souvenirs uit Benidorm en Porto

het is een welgekomen oefenen 
in kijken, in verplaatsen, scheiden en samenbrengen 
waarom dit en niet dat en dat en niet dit

het is het enige wat we kunnen 

uit de Collectie Kruithof spreekt een grote tederheid 
het zorg dragen voor, 
het koesteren van een teloorgegane relatie tot iets 
herstellen, adopteren

wij plaatsen naast elkaar, rijgen aan draden, 
hangen op, haken in 
voorzien van een verhaal, gissingen, fictieve eigendomsakten
van wie was dit en dat niet
wij stellen ons voor waar het eens stond 
waarom hij of zij het aanschafte, kreeg, terugbracht, vergat

zo stuiten wij op de toverdoos van Harry Potter 
en even later op die van al zijn vrienden op Zweinstein
dan een zittend naakt met nagellak 
de volgende dag het rijtje pepermolen papegaai pennenhouder peer


B.V., G.R. en J.K.

Artikel — 5 juni 2020

Eventualiteiten

Voor de openingstentoonstelling The Time of Work/the work of time naar aanleiding van de gloednieuwe vleugel van Z33 in Hasselt maakte Benjamin Verdonck nieuw werk voor drie lage en één hoge kamer van het gebouw getiteld Eventualiteiten. Voor deze eerste ingebruikname van de architectuur van Francesca Torzo, vroeg curator Pieter T' Jonck een aantal kunstenaars om met performatieve ingrepen de onvermoede mogelijkheden van het gebouw bloot te leggen. 
 

Artikel — 29 april 2020

Toneelhuis in tijden van corona

In de Bourla en op reis

In het licht van de nieuwe maatregelen tegen het coronavirus ziet Toneelhuis zich genoodzaakt om alle geplande voorstellingen in de Bourla en op reis tot eind juni af te gelasten. In een theater is het immers onmogelijk de zo belangrijke social distancing te garanderen en de gezondheid van ons publiek staat nu voorop.

Zodra er nieuwe informatie beschikbaar is, vindt u die op onze website en op social media. Alle ticketkopers worden per email of telefonisch geïnformeerd. Gezien de uitzonderlijke omstandigheden kan het even duren voor u een terugbetaling van de tickets ontvangt. Wij hopen op uw begrip.

Artikel — 22 februari 2020

From Antwerp to Antwerp via Minsk

Benjamin Verdonck kreeg een uitnodiging van het TEART-festival in Minsk (Wit-Rusland) om de voorstelling Liedje voor Gigi te spelen in september 2020. Omdat Benjamin en zijn crew uit ecologische redenen niet vliegen werd deze vraag een aanleiding om de haalbaarheid van alternatieve manieren van toeren te onderzoeken én daar zo veel mogelijk  programmatoren van theaters of festivals in te betrekken.

Meer nieuws