nl fr en

Benjamin Verdonck

Benjamin Verdonck (1972) leeft en werkt in Antwerpen. Hij is theatermaker, beeldend kunstenaar en auteur, met een eigenzinnige praktijk zowel binnen als buiten het theater. Zijn werk laat zich lezen als een niet-aflatende stroom voorstellingen, installaties, acties, tafeltonelen en vlugschriften met als weerkerende ondertoon: hoe vormgeven aan het uitblijven van het publieke debat over de stilaan onafwendbare veranderingen in ons ecosysteem. Sinds 2006 is hij vast Toneelhuismaker.

Verdoncks theaterwerk geeft vaak een hoofdrol aan ‘de dingen’ - objecten, vormen, vlakken, verzamelingen van ‘trouvailles’ - die hij voor zich laat spreken. Dat is het geval in onder meer wewilllivestorm (2006), DISISIT (2011), notallwhowanderarelost (2014), of in samenwerkingen als Song#2 (met Abke Haring, 2012), WE DON’T SPEAK TO BE UNDERSTOOD (met Pieter Ampe, 2015), Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben (met Willy Thomas, 2017) en het recente AREN (2019).

In de publieke ruimte laat hij van zich horen met opmerkelijke interventies en installaties zoals Bara/ke (2000), Hirondelle / Dooi vogeltje / the Great swallow (een mansgroot zwaluwnest op 32m hoogte tegen een spiegelgebouw in Brussel 2004, Birmingham 2005 en Rotterdam 2008), Vogelenzangpark 17bis (Gent 2012), BOOT (een tien dagen durende voorstelling op een flatgebouw in het Poolse Szczecin, 2012). Ze testen het theatraal vermogen in het vluchtige stadsgebeuren om vervolgens voort te leven als verhalen. Tijdens KALENDER, 365 dagen actie in Antwerpen in 2009, maakt hij de publieke ruimte een jaar lang het centrum van zijn artistieke praktijk. KALENDER krijgt een autonome neerslag in de white cube van het museum (KALENDER/WIT) (2010) en in de zwarte doos van de theaterzaal (KALENDER/ZWART) (2010). Ander beeldend werk is ondertussen te zien in o.a. WIELS, M HKA en S.M.A.K.

In 2010 ontvangt Benjamin Verdonck de Vlaamse Cultuurprijs voor Podiumkunsten 2009. Datzelfde jaar opent zijn State of the Union het Theaterfestival, een opmaat voor Handvest (2012), dat de hele podiumkunstensector oproept om dit kunstwerk samen te realiseren ten voordele van ‘een transitie naar rechtvaardige duurzaamheid’. 

De reeks veelzeggende acties en ingrepen die volgen, draagt sporen van datzelfde motief: De finale (2015), nest (eerder drek en veren, 2015) en de ruil (2015), 1000 bomen en granaten (2015), Het geheime experimentele observatorium voor wereldaangelegenheden (met Maria Lucia Cruz Correia, 2016) en Friedmans potlood (samen met basisschool ’t Speelscholeke in Deurne, 2016), maar ook Nocturama, de nachtwinkelinstallatie die hij in 2016 maakt met Thomas Verstraeten (FC Bergman) en de mobiele installatie Gille leert lezen (2016). Parallel hieraan duikt Verdoncks beeldend werk op in galerijen als o.m. Annie Gentils Gallery, Croxhapox, LLS387, Tim Van Laere Gallery en Galerie Florent Tossin (DE).

In de boekuitgave even i must understand it (2017) brengt Benjamin Verdonck deze cyclus installaties, acties, tafeltonelen, en vlugschriften samen. Uit de boekvoorstelling ontspruit een lezing-performance, Het houten ezeltje (2016). En die krijgt even later het gezelschap van De jeugdherinnering (2017).

Met one more thing (2014) begint Verdonck - in reactie op zijn grootschalige werk in de publieke ruimte - aan een reeks kleinere en mobiele theatervormen, die ontsnappen aan de de gangbare sectorverwachtingen omtrent produceren en programmeren, een oefening in vereenvoudiging, verstilling en terugtrekken. Gille leert lezen (2016) is de tweede in dit rijtje. Gemaakt van eenvoudige materialen en nauwelijks een kwartier lang, zijn ze bedoeld om te spelen waar het uitkomt, op elke plek, op elk moment, liefst met meerdere tegelijk. De avondvullende voorstelling Liedje voor Gigi (2018) is een doorwerking van die zoektocht naar compacte kijkdozen en tafeltonelen. Terwijl Verdonck de blik van de toeschouwer zichtbaar manipuleert, ontwikkelt zich een wondere vertelling over de tijd die verglijdt, de wereld rondom ons, en wat we daarin vermogen. In de zomer van 2018 gaat op Boulevard Festival de nieuwste mobiele installatie Waldeinsamkeit in première, een barokke miniatuur van licht en donker met een bezwerende soundtrack. In de zomer van 2019 bracht Benjamin Circus Very Good voor het eerst op Kunstfest Weimar. 

Wat al het werk van Benjamin Verdonck gemeen heeft, is dat het ontstaat in zijn atelier. Met AREN (januari 2019) trekt hij de lijn van zijn atelier naar de scène ultiem door. Een “ode aan de schoonheid van de kleine en grote dingen om ons heen, aan visionaire ideeën”.

In februari 2020 vindt de première plaats van de tijger eet de zebra en de vogel vliegt verschrikt weg, “een kijkkast van heel de wereld, een ongewoon planetarium van plakband, touwtjes en karton”. Een nieuwe voorzet tot inventarisatie van de werkelijkheid in al haar complexiteit, van “een oneigentijds politiek maker” voor wie “het niet gaat om het proberen an sich maar de plicht om zich uit te spreken, zelfs wanneer we niet helemaal weten hoe”.

Producties van/met ‘Benjamin Verdonck’

Nieuws over ‘Benjamin Verdonck’

Artikel — 29 april 2020

Toneelhuis in tijden van corona

In de Bourla en op reis

In het licht van de nieuwe maatregelen tegen het coronavirus ziet Toneelhuis zich genoodzaakt om alle geplande voorstellingen in de Bourla en op reis tot eind juni af te gelasten. In een theater is het immers onmogelijk de zo belangrijke social distancing te garanderen en de gezondheid van ons publiek staat nu voorop.

Zodra er nieuwe informatie beschikbaar is, vindt u die op onze website en op social media. Alle ticketkopers worden per email of telefonisch geïnformeerd. Gezien de uitzonderlijke omstandigheden kan het even duren voor u een terugbetaling van de tickets ontvangt. Wij hopen op uw begrip.

Artikel — 22 februari 2020

From Antwerp to Antwerp via Minsk

Benjamin Verdonck kreeg een uitnodiging van het TEART-festival in Minsk (Wit-Rusland) om de voorstelling Liedje voor Gigi te spelen in september 2020. Omdat Benjamin en zijn crew uit ecologische redenen niet vliegen werd deze vraag een aanleiding om de haalbaarheid van alternatieve manieren van toeren te onderzoeken én daar zo veel mogelijk  programmatoren van theaters of festivals in te betrekken.

Artikel — 22 februari 2020

Wat de dingen willen

Hoe wordt kunst politiek? Hoe geef je de stilte weer van het afwezige publieke debat over de klimaatcatastrofe? Hoe toon je theater in een ecosysteem dat steeds meer onherstelbaar verandert? Hoe maak je duurzaam werk? Benjamin Verdonck zoekt. Een brede verzameling voorstellingen, installaties, acties en handvesten wordt ingegeven door dat politieke engagement. de tijger eet de zebra en de vogel vliegt verschrikt weg, ‘een kijkkast van heel de wereld’, is tegelijkertijd een verderzetting van en nieuwe fase in die beweging. 

Meer nieuws