De overgang van 2009 naar 2010 wordt een belangrijk kantelmoment voor choreograaf en danser Sidi Larbi Cherkaoui: hij richt dan zijn eigen dansgezelschap Eastman op dat in residentie komt van Toneelhuis. Twee aparte structuren dus, maar met een wederzijds engagement tot samenwerking. Met dat nieuwe gezelschap Eastman hercreëert hij Foi en maakt hij nieuw werk.
Als kind wil de Marokkaans-Belgische Cherkaoui (1976) de werkelijkheid tekenen. Als de twee dimensies van pen en papier niet meer volstaan, begint hij te dansen. Dans als een tijdelijke schets van de werkelijkheid: de tekening verdwijnt als de beweging eindigt. Van dansen gaat het naar choreograferen: zijn voorstellingen zijn verhalenboekenin-beweging, die indirect vertellen over de wereld rondom ons, kortbij en veraf. En liefst over beide werelden tegelijk. In een danstaal die het beste uit zeer uiteenlopende stijlen en tradities samenbrengt tot een verrassend geheel.
Het danstijdschrift Ballet-tanz riep hem in 2008 uit tot ‘Choreograaf van het Jaar’ en hij nam de prestigieuze Duitse Kairos-prijs 2009 in ontvangst. Toegankelijk, universeel én complex is zijn werk, en net daarom zo aantrekkelijk: Sutra, Myth, Origine, OOK, Apocrifu... het zijn maar enkele van de producties die u onlangs nog kon zien. In Toneelhuis zette hij intussen zijn signatuur onder de choreografie van Guy Cassiers’ House of the Sleeping Beauties en van Olympique Dramatiques Adams appels.
